عشق کاری کرده که تبریز می سوزد ز آه

بعدها  تاریخ می گوید که چشمانت چه کرد

با من تنهاتر از ستارخان بی سپاه

(حامد عسگری)

دستهایش خالی

کودکان چشم به دستان پدر

سفره ی خالی را

پدر از پنجره بیرون اندخت

سفره ی قلبش را

بار دیگر گسترد

بچه ها

آن شب هم

مثل دیگر شبها

یک شکم سیر محبت خوردند

(سید حسن حسینی-کتاب هم صدا با حلق اسماعیل)

انگار پای ثانیه ها لنگ می شود

وقتی دلی برای دلی تنگ می شود

خوشا پر گشودن پرستو شدن

دل داشتم و غصه نثارش کردند

دلتنگتر از بده خدایی هستم

که در سنگال برکنارش کردند.

نوجوان امروزی خیلی آرام گفت:(پدر اجازه بده یک فتوکپی از اخلاقت را بفرستم برای سگ

که این همه پز ندهد.)

(برگرفته از نوشته ی جواد مجابی در روزنامه شرق)

عندلیبی که ز هر غنچه دلش می لرزد

گفتم :دل و جان در سر کارت کردم

هر چیز که داشتم نثارت کردم

گفتا: تو که باشی که کنی یا نکنی؟

این من بودم که بی قرارت کردم

(عطار نیشابوری)

مرا به آنچه که بودم دوباره برگردان

به کدخدایی آبادی به دور از عشق

نه این رعیت خانه خراب و سرگردان

یقین که عشق و غمش حکم نان انسان است

ولی امان که اگر در گلو بماند نان

جناب عشق عجب باغبان بیرحمیست

دولاله چیدن از آنباغ و این همه تاوان؟

به قدر قدرت هرکس ستم سزاوار است

مگر که بید چه دارد برابر طوفان؟

خدا بریده ام از عشق و زندگی ،دیگر

به آیه آیه ی توبه ،به جان الرحمن

(علی حیاط بخش)

بهترین فردی که از بهرت وجود او طلاست

چون ریاست یافت می بینی وجود او بلاست

یا رب این میز ریاست چیست کز تاثیر آن

می شود بیگانه فردا آنکه  امروز آشناست

پشت این میز کذایی هر که دو روزی نشست

بر فساد خود فزود و از صلاح خویش کاست

جمله را میز ریاست در ریاکاری فکند

شاید این میز ریاست نیست،این میز ریاست

(ابو القاسم حالت)

Powered By
  BLOGFA.COM